ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821 ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΝΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ .

www.Apodimos.com

Μέσα στα αφιερώματα του Μαρτίου, τα οποία αφορούν τον διαχρονικό ηρωισμό των Ελλήνων, και την έναρξη της Επανάσταση που έγινε τον Μάρτιο του 1821 , παρουσιάζουμε τα πιο κάτω κείμενα τα οποία είναι γραμμένα από μαθητές του Δημοτικού και τα αφιερώνουμε στους συντάκτες του Νέου βιβλίου που αφορά την Ιστορία των Νεότερων χρόνων μια και υπάρχουν σοβαρές αντίθετες απόψεις για το γεγονός ότι το βιβλίο αυτό δεν στηρίζει σωστά την παρουσίαση των Ιστορικών γεγονότων παρ’ όλο που είναι γραμμένο για παιδιά του δημοτικού σχολείου.

Η υπουργός Παιδείας ζήτησε γνωμοδότηση από την Ακαδημία Αθηνών για να έχει στην διάθεση της μια έγκυρη γνώμη από το Πνευματικό Ίδρυμα της χώρας και να αντιμετωπίσει «την διόρθωση των λαθών» που υπάρχουν στο περιβόητο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού Σχολείου.

Η υπουργός Παιδείας Μαριέττα Γιαννάκου απαντώντας σε σχετική επίκαιρη ερώτηση του προέδρου του ΣΥΝ Αλέκου Αλαβάνου, ξεκαθάρισε ότι «Το βιβλίο Ιστορίας της Στ' Δημοτικού δεν πρόκειται να αποσυρθεί, αλλά θα εξεταστούν παρατηρήσεις που έχουν γίνει από διάφορες πλευρές και ενδεχομένως υπάρξουν διορθώσεις».

Ο κ. Αλαβάνος στην ερώτησή του έκανε λόγό για «χυδαίες επιθέσεις και απόπειρα ιδεολογικού εκφοβισμού» εναντίον των συγγραφέων και των υποστηρικτών του συγγράμματος, με αποτέλεσμα να έχει μετατοπισθεί η συζήτηση από την εκπαιδευτική αποτίμηση του βιβλίου, «με όρους πολιτικής υπαγόρευσης». Αναπτύσσοντας την ερώτησή του, ο πρόεδρος του Συνασπισμού παρατήρησε πως «δεν υπάρχει βιβλίο Ιστορίας το οποίο αναγκαστικά να μην έχει ιδεολογικό φορτίο μέσα του». Από την άλλη, όμως είπε «κάποιοι θέλουν η ιστορία που διδάσκεται, να είναι η ταινία «300» του Χόλυγουντ». Η κ. Γιαννάκου υπογράμμισε, από την πλευρά της, ότι το βιβλίο είναι επιστημονική και παιδαγωγική υπόθεση και τόνισε πως «η κυβέρνηση και η ηγεσία του υπουργείου δεν πρόκειται να δεχθεί διάφορες ιδεολογικές και πολιτικές αντιλήψεις οιουδήποτε για το τι λέει και τι δεν θα λέει το βιβλίο». Παραδέχθηκε, πάντως, ότι το βιβλίο έχει προβλήματα και γι' αυτό ζήτησε από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο να συζητήσει με τους συγγραφείς και ανέφερε η υπουργός «Η συζήτηση έγινε και οι συγγραφείς παραδέχθησαν, αφού έλαβαν τις διάφορες παρατηρήσεις που έχουν διέλθει από διάφορες πλευρές -συμπεριλαμβανομένης της Κυπριακής Δημοκρατίας- να τις εξετάσουν, να κάνουν ως συγγραφική ομάδα κάποιες διορθώσεις που αποδέχονται ότι πρέπει να γίνουν και εν συνεχεία, να μπει το βιβλίο στο σχολείο και να αξιολογηθεί όπως όλα τα βιβλία». Ο κ. Αλαβάνος την υπουργό Παιδείας ρώτησε «Γιατί δεν αντιδράτε σε προσπάθειες ιδεολογικού εκφοβισμού;» και συνέχισε: «Δεν μπορεί να βγαίνει ο Αρχιεπίσκοπος και να μιλάει για συγγραφείς, οι οποίοι έχουν την κάλυψη όλων των ιστορικών περιοδικών, της παμψηφίας των ιστορικών, των καθηγητών και να λέει ότι είναι «γενίτσαροι». Και να το λέει σε απλούς, καλούς ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, που πάνε στην εκκλησία να κοινωνήσουν, να πάρουν τον άρτο και θέλουν να τους κάνουν Ταλιμπάν απέναντι σε κάποιες απόψεις επιστημονικές τις οποίες, βέβαια, οι άνθρωποι δεν έχουν διαβάσει». Στον κ. Αλαβάνο απάντησε η υπουργός λέγοντας «Το υπουργείο Παιδείας και εγώ προσωπικώς δεν θα γίνουμε μέρος αυτής της συζήτησης. Είναι ελεύθεροι πολίτες και ομάδες, να εκφράζουν την άποψή τους όπως θέλουν.Σημασία έχει τι κάνουμε και όχι τι λένε οποιεσδήποτε πλευρές».

Από την πλευρά της η  Αρχιεπισκοπή Αθηνών σχολίασε τις αιχμές των πολιτικών διά του εκπροσώπου Τύπου της, αρχιμανδίτη Τιμόθεου Ανθη σημειώνοντας: «Οι λαοί που ξεχνούν τις ρίζες τους και δέχονται την παραχάραξη της ιστορίας τους τί μέλλον μπορούν να έχουν; Ποια άραγε είναι η προοπτική τους; Ο ελληνικός λαός, πάντως, γνωρίζει άριστα το ρόλο που διαδραμάτισε και διαδραματίζει η Εκκλησία για το καλώς νοούμενο συμφέρον αυτής της χώρας που όλοι ανεξαιρέτως αγαπούμε και υπηρετούμε. Γνωρίζει άριστα ότι όταν οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας oμιλούν για τέτοια ζητήματα, δεν ομιλούν για να θίξουν πρόσωπα, αλλά για να καυτηριάσουν καταστάσεις για τις οποίες, αύριο, μπορεί όλοι να μετανιώσουμε πικρά. Όσο μάλιστα και αν αυτοί στοχοποιούνται, δεν θα απεμπολήσουν την υποχρέωσή τους να απευθύνονται στο λαό για ζητήματα που αφορούν στην ίδια την ύπαρξή του, στην ίδια την ταυτότητά του».

Η γνωμοδότηση τη Ακαδημίας Αθηνών παρ’ όλο που προσπαθεί να είναι ήπια και συγκρατημένη , αποτελεί ένα πραγματικό καταπέλτη για το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού, από την αρχή έως το τέλος σε κάθε επίπεδο : επιστημονικό, παιδαγωγικό, ιδεολογικό.  

Σ’ αυτούς τους συντάκτες του αυτού βιβλίου που ακόμα και η Ακαδημία έθεσε υπό κρίση και το απέρριψε σαν ανιστόρητο ενώ αποκλείει την λύση των διορθώσεων , αφιερώνουμε τα βιογραφικά των Ηρώων της Επανάστασης του 21 (μια και οι περισσότεροι ήσαν απόδημοι Έλληνες), γραμμένα από μαθητές του Δημοτικού Σχολείου μιας περιοχής της Ελληνικής περιφέρειας με ονομασία Ριζού . 

Αυτά τα βιογραφικά των Ελλήνων αγωνιστών ή ατόμων (που συνέβαλλαν στην διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας) είναι γραμμένα στη Μηνιαία εφημερίδα που εκδίδουν οι μαθητές της Ε’ και ΣΤ’ δημοτικού του χωριού Ριζού.  

Oι Απόδημοι αδελφοί μας να μπορούν να προστρέξουν για την ενημέρωση τους σ’ αυτά κείμενα. Δυστυχώς τα άρθρα αυτά είναι μόνο στα ελληνικά και οι δάσκαλοι και οι γονείς των παιδιών αποδήμων μας θα πρέπει να τα μεταφράσουν ή να τα παρουσιάσουν έτσι ώστε να μην χάσουν τα παιδιά αυτά την ελληνική εθνική  ταυτότητα και τις ρίζες τους .    Και όταν τα διαβάσουν ας χειροκροτήσουν αυτή την προσπάθεια αυτών των μικρών μαθητών του χωριού Ριζού .

Σολωμός Διονύσιος(1798-1857).

Ο εθνικός ποιητής της Ελλάδας και δημιουργός του «Ύμνου προς την Ελευθερία».

Η ζωή του: Ο Διονύσιος Σολωμός γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 8 Απριλίου 1798. Πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Σολωμός και μητέρα του η Αγγελική Νίκλη. Η οικογένειά του ήταν μια από τις σημαντικότερες της Ζακύνθου. Ο Νικόλαος Σολωμός πέθανε, όταν ο μελλοντικός ποιητής ήταν εννιά χρόνων, κι έτσι ο μικρός Διονύσιος μαζί με τον αδελφό του Δημήτριο έγιναν πρόωρα κληρονόμοι μεγάλης περιουσίας. Πρώτοι δάσκαλοι του Σολωμού στη Ζάκυνθο ήταν κάποιος Κασσιμάτης και ο Αντώνιος Μαρτελάος, άντρας φημισμένος για τη λογιότητά του, φύση ποιητική και ιδιόρρυθμη.

Σε ηλικία δέκα ετών πήγε στην Ιταλία για τις σπουδές του. Εκεί έδειξε την ιδιαίτερη κλίση του για την ποίηση. Σπούδασε νομικά. Το 1818 γύρισε στην Ζάκυνθο και άρχισε να γράφει ποιήματα στα ελληνικά χρησιμοποιώντας τη δημοτική γλώσσα.

Όταν ξέσπασε η επανάσταση, ο Σολωμός, συγκινημένος βαθύτατα, έγινε ψάλτης της.

        Το 1823 έγραψε τον «Ύμνο εις την ελευθερία»,

        το1824 την «Ωδή εις τον θάνατον» του λόρδου Μπάιρον

        και από το 1826 άρχισε να συνθέτει τους «Ελεύθερους πολιορκημένους».

        Άλλα του έργα είναι «Ο Λάμπρος», «Ο Κριτικός», «Ο Πόρφυγας» κ.ά.

Πεζά έγραψε τον «Διάλογο» και την «Γυναίκα της Ζακύνθου».

Το 1828 έφυγε για την Κέρκυρα, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Εκεί γνώρισε το μουσουργό Νικόλαο Χαλκιόπουλο Μάντζαρο, ο οποίος μελοποίησε και τις 158 στροφές του «Ύμνου εις την ελευθερίαν».

Το 1849 παρασημοφορήθηκε με βασιλικό διάταγμα με το Χρυσό Σταυρό των Ιπποτών του Σωτήρα.

Το 1865 με βασιλικό διάταγμα του Γεωργίου Α΄, οι πρώτες στροφές του ποιήματος καθιερώθηκαν ως Εθνικός Ύμνος. Μετά το θάνατό του ο φίλος του Ιάκωβος Πολυλάς, ποιητής και λόγιος, συγκέντρωσε και εξέδωσε Άπαντα ευρισκόμενα του ποιητή.

Το σπίτι όπου έμενε στην Κέρκυρα αναστυλώθηκε και είναι σήμερα το Μουσείο του Σολωμού.

Η προσφορά του στα γράμματα είναι ανεκτίμητη. Ουσιαστικά είναι αυτός που έβαλε τα θεμέλια για τη νεότερη ποίησή μας. Υπήρξε ποιητική μεγαλοφυΐα και το έργο του το χαρακτηρίζει ανυπόκριτη αγάπη στην ελευθερία και στο λαό, βαθύ και ειλικρινές αίσθημα, πλουσιότατη φαντασία, δύναμη και ενάργεια εικόνων καθώς και μουσικότητα.

Θεοδοσίου Βασιλική (Ε΄ Τάξη)

ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ‘21

      ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΄21 – Θ. Κολοκοτρώνης

Όταν γινόταν η μάχη στα Δερβενάκια, που κατέληξε στην ήττα του τουρκικού στρατού, ένας νεαρός τσοπάνος καθόταν λίγο παραπέρα. ακουμπισμένος στην γκλίτσα του και παρατηρούσε την μάχη. Τον βλέπει ο Κολοκοτρώνης και του λέει:

ü        Τι στέκεσαι και βλέπεις και δε πάς να πολεμήσεις και συ βρε Έλληνα;

ü        Δεν έχω όπλο, καπετάνιο, απάντησε ο τσοπάνος.

ü        Έχεις τη γκλίτσα σου! Όπλο είναι και αυτή! Άντε πήγαινε να νικήσεις κάνα Τούρκο, να πάρεις το όπλο του και τη στολή του και να ντυθείς, επέμεινε Κολοκοτρώνης.

ü        Τρέχω αμέσως, καπετάνιο, απαvτά ζωηρά ο τσοπάνος και κουνώντας την γκλίτσα του τρέχει και ανακατώνεται με τους πολεμιστές.

Το ίδιο βράδυ ο νεαρός τσοπάνος, καλοντυμένος και οπλισμένος έρχεται και στέκεται επιδεικτικά και καμαρωτά μπροστά στον Κολοκοτρώνη:

ü        Ποιός είσαι εσύ, βρε Έλληνα; τον ρωτά εκείνος.

ü        Καπετάνιο, δεν με γνώρισες; Εγώ ο τσοπάνος είμαι που με έστειλες το μεσημέρι να πολεμήσω με την γκλίτσα μου και έκανα όπως μου είπες. Νίκnσα τους Τούρκους και αρματώθηκα! απάντησε όλο υπερηφάνεια το τσοπανόπουλο.

Άλλη μια άγνωστη ιστορία.

Καταδιωκόμενος από τα κυβερνητικά στρατεύματα στον εμφύλιο πόλεμο του 1825, ο Κολοκοτρώνης στάθηκε να ξεκουραστεί κάτω από μια καρυδιά και μονολογούσε λυπημένος :

ü        Τι έχεις, καρυδιά μου, και παραπονιέσαι μη σε πετροβολάνε τα παιδιά; Είναι, γιατί έχεις τα καρύδια!

Ακόμα ένα περιστατικό από τη ζωή του Κολοκοτρώνη:

Κάποτε φιλοξένησε εν γνώσει του το φονιά του αδερφού του, που νόμιζε ότι δεν τον ήξερε ο Γέρος.

ü        Παιδί μου, του λέει η μάνα του, δίνεις να φάει ψωμί ο φονιάς του παιδιού μου ;

ü        Σώπα μάνα, είπε ο στρατηγός, αυτό είναι το καλύτερο μνημόσυνο του σκοτωμένου.

Αυτά είναι μερικά μόνο μικρά περιστατικά από τη ζωή του μεγάλου στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη Η πονηριά, η αποφασιστικότητα και το πάθος καθώς και η αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων ακόμα και με χιούμορ, συνοδεύουν τον ηρωισμό των Ελλήνων στο πεδίο της μάχης.

Παρασκευαΐδου Μαρία (Ε΄ Τάξη)

      ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ (ΔΙΚΑΙΟΣ)

Γεννήθηκε το 1788 στη Μεσσηνία και σκοτώθηκε στο Μανιάκι το 1825 πολεμώντας εναντίον των Τούρκων.

Αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 από τους πιο σπουδαίους. Ήταν κληρικός, αλλά, πριν ακόμη αρχίσει η Επανάσταση, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Φιλική Εταιρεία. Οι ενέργειές του όμως θύμωσαν τους Τούρκους και διέταξαν τη σύλληψή του. Το 1820 κατέβηκε στην Πελοπόννησο, για να κηρύξει την Επανάσταση. Οι πρόκριτοι της περιοχής αντέδρασαν και τον περιόρισαν σ’ ένα μοναστήρι κοντά στο Αίγιο. Δραπετεύοντας με λίγους μοναχούς άρχισε να επιτίθεται στους Τούρκους και έτσι ανάγκασε τους προκρίτους να πάρουν μέρος στην Επανάσταση.

Πήρε μέρος σε όλες τις επιχειρήσεις και ήταν πληρεξούσιος στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου. Έγινε Υπουργός Εξωτερικών και Αστυνομίας, πολέμησε το στρατό του Δράμαλη στα Δερβενάκια και τον Ιμπραήμ στο Μανιάκι, όπου και σκοτώθηκε. Στις 20 Μαΐου του 1825 με 1.500 άνδρες πρόβαλε απεγνωσμένη αντίσταση στην προέλαση του Ιμπραήμ στο Μανιάκι, όπου και βρήκε ηρωικό θάνατο. Λέγεται ότι ο Ιμπραήμ διέταξε μετά τη μάχη να στήσουν όρθιο το νεκρό σώμα του, πλησίασε και τον φίλησε, απευθύνοντας έτσι μια ύστατη αναγνώριση στον ηρωισμό του αντιπάλου.

Παρασκευαδέλη Βασιλική (Ε΄ Τάξη)

      ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ

Ηρωίδα της ελληνικής επανάστασης του 1821. Κόρη του Νικολάου Μαυρογένους, μεγαλέμπορου που ήταν εγκατεστημένος στην Τεργέστη. Πριν κηρυχθεί η επανάσταση, ήρθε με τον πατέρα της στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Τήνο.

Μόλις άρχισε ο αγώνας πήγε στη Μύκονο, όπου εξόπλισε με δικά της χρήματα δύο πλοία, με τα οποία καταδίωξε η ίδια τους πειρατές που σάρωναν εκείνη την εποχή τη θαλάσσια περιοχή της Μυκόνου. Αργότερα δημιούργησε στόλο από έξι πλοία και συγκρότησε σώμα πεζικού που αποτελούνταν από 16 λόχους των πενήντα ανδρών και πήρε μέρος στην επιχείρηση της Καρύστου καθώς και στις μάχες του Πηλίου, της Φθιώτιδας και της Λιβαδειάς. Επέστρεψε κατόπιν στη Μύκονο και ασχολήθηκε με τη τροφοδοσία του ναυτικού αγώνα και τη συγγραφή των απομνημονευμάτων της.

Όταν έληξε η επανάσταση, εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Της απονεμήθηκε από τον Καποδίστρια ο βαθμός της αντιστράτηγου. Η Μαντώ Μαυρογένους είχε στην κατοχή της από οικογενειακή κληρονομιά ένα πολύτιμο σπαθί. Λένε πως το σπαθί αυτό ήταν απ’ τα χρόνια του Κωνσταντίνου του Μεγάλου. Άλλοι λένε πάλι πως η Μεγάλη Αικατερίνη το είχε χαρίσει στον πατέρα της Μαντώς. Ήταν «Χρυσοποίκιλτον και Αδαμαντοκόλλητον». Σαν κατέβηκε στην Ελλάδα ο Καποδίστριας, η Μαντώ του χάρισε το «πατροπαράδοτόν μου και πολυτιμότατον δια την αρχαιότητά του σπαθίον», όπως γράφει και η ίδια. Ο Κυβερνήτης την ευχαρίστησε για το ιστορικό αυτό δώρο, «σπάθην οπλίσασαν την χεριά γενναίου τίνος προμάχου του Σταυρού».

Το 1840 εγκαταστάθηκε στην Πάρο. Πέθανε το 1848. Το σπίτι που πέθανε στην Πάρο σώζεται μέχρι σήμερα.

Αντωνιάδου Αναστασία (Ε΄ Τάξη)

Εμείς σαν Apodimos.com χειροκροτούμε αυτή την προσπάθεια των μαθητών του Δημοτικού Σχολείου Ριζού και θα δημοσιεύομε για την ενημέρωση των Απόδημων μαθητών ότι κείμενα περιέχει το Μηνιαίο Περιοδικό «Μαθητικός Λόγος» και ευχόμαστε όπως οι δάσκαλοι, οι ιερείς της Ομογένειας και οι γονείς των παιδιών αποδήμων ας τα μεταφράσουν και να τα παρουσιάσουν σε όλους έτσι ώστε να μην χάσουν τα παιδιά αυτά την ελληνική εθνική  ταυτότητα και τις ρίζες τους, δημιουργώντας ένα νέο παιδικό «Κρυφό Σχολείο της Απόδημης κοινότητας» μια και τεχνολογία το επιτάσσει .

Πηγή : dim-rizou.pel.sch.gr