ΤΟ METANAΣΤΕΥΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. Μέρος 2^ον

www.Apodimos.com

Το ενδιαφέρον των πολυπληθών αναγνωστών της «Φωνής» μας ήταν μεγάλο, μια και όλοι Έλληνες και οι Απόδημοι αδελφοί μας που διάβασαν το άρθρο μας του ΟΚΤ 2007 με τίτλο ΤΟ METANAΣΤΕΥΤΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. Μέρος 1ον. αναγνώρισαν το πρόβλημα που υπάρχει για την Μετανάστευση και ιδιαίτερα με την Λαθρομετανάστευση είναι μεγάλο , διότι οι πρώτοι νοιώθουν τις επιπτώσεις που αντιμετωπίζουν με την λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα και οι δεύτεροι θυμήθηκαν τις μέρες που ξεκίνησαν σαν μετανάστες σε όλο τον κόσμο και τον νόμιμο τρόπο που εφάρμοζαν τα κράτη που έχουν εγκατασταθεί έτσι ώστε να μεγαλουργούν .

Για αυτό τον λόγο το Apodimos.com για την ενημέρωση όλων των Ελλήνων και των Αποδήμων, στην έκδοση μας του Νοεμβρίου, θα παρουσιάσει το 2^ον και 3^ον Μέρος από τις Απόψεις του κ. Κ. Νεάρχου που παρουσιάσθηκαν στο Ενημερωτικό Σεμινάριο της ΕΛΕΣΜΕ με Τίτλο «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ» και οι οποίες αναπτύσσονται στους πιο κάτω άξονες ,:

ü        ΜΕΡΟΣ ΙΙ : που είναι οι άξονες Θέματα και Προκλήσεις που τίθενται σε σχέση με την Εθνική Ασφάλεια – Στόχος  των «Πολυπολιτισμικών» Πολιτικών στα Βαλκάνια είναι το ίδιο το Εθνικό Κράτος, καταγγέλλει η Μάργκαρετ Θάτσερ, – Επανεγκατάσταση στην Ελλάδα μαζικών Μουσουλμανικών πληθυσμών, ογδόντα περίπου χρόνια μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, – Στασιωτικόν δε και το μη ομόφυλον, έως αν συμπνεύση» (Αριστοτέλης)

ü        ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ : που είναι οι άξονες Η ακολουθούμενη πολιτική και τι πρέπει να γίνει, – Νέος Νόμος το 2005, – Το Παράδειγμα της Αυστραλίας, – Η νέα Κυβέρνηση συνέχισε την ίδια πολιτική της Κυβερνήσεως Σημίτη, – Το Παράδειγμα της Κύπρου, – Το Παράδειγμα της Ισπανίας, – Η περίεργη «πρωτοπορεία» της Ελλάδος, – Συμπέρασμα

Έτσι θα παρουσιάσουμε το ΔΕΥΕΤΡΟ & ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ  από τις Απόψεις του κ. Κ. Νεάρχου που είναι Ιστορικός – Διεθνολόγος που μίλησε στο Σεμινάριο για το Μεταναστευτικό Φαινόμενο στη Χώρα μας και οι Προτεινόμενες Πολιτικές . Η Ομιλία του Ιστορικού – Διεθνολόγου κ. Κ. Νεάρχου έγινε στο Ενημερωτικό Σεμινάριο της ΕΛΕΣΜΕ με Τίτλο «ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ» που έγινε την 12-14 Φεβρουαρίου 2007

ΜΕΡΟΣ ΙΙ

      Θέματα και Προκλήσεις που τίθενται σε σχέση με την Εθνική Ασφάλεια

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που αντιμετωπίζει, δυστυχώς, ακόμη εθνικά προβλήματα και προβλήματα εθνικής ασφάλειας. Το θέμα της παράνομης εισβολής και εγκαταστάσεως στο Ελληνικό έδαφος μεγάλων ξένων πληθυσμών, δεν μπορεί να μην ειδωθεί και μέσα από τη σκοπιά της εθνικής ασφάλειας της χώρας. Δεν μπορεί, ειδικότερα, να μην ειδωθεί :

a.       Πρώτον, μέσα από τη σκοπιά των γεωπολιτικών ανακατατάξεων στα Βαλκάνια.

b.      Δεύτερον, μέσα από τη σκοπιά των προβλημάτων που υπάρχουν με την Τουρκία, μέσω της οποίας, άλλωστε, έρχεται ο μεγαλύτερος και από την κατεύθυνση αυτή αποκλειστικά σχεδόν μουσουλμανικός αριθμός λαθρομεταναστών. Στη συντριπτική πλειοψηφία τους, οι παραπάνω λαθρομετανάστες, προέρχονται μάλιστα από ιδιαίτερα φανατικές μουσουλμανικές χώρες, όπου δρουν Ισλαμιστικά κινήματα (Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Σομαλία).

Σε ότι αφορά το πρώτον, τις γεωπολιτικές δηλαδή ανακατατάξεις στα Βαλκάνια, πρέπει να ληφθούν υπ' όψιν οι επιδιωκόμενες από την Ατλαντική υπερδύναμη γεωπολιτικές αλλαγές και να τεθεί το ερώτημα εάν και πως επηρεάζουν τα Ελληνικά συμφέροντα και την Ελληνική εθνική ασφάλεια.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι μέσα από όσα μπορεί κανείς να παρατηρήσει δια γυμνού οφθαλμού, κεντρικός στόχος των επιδιωκομένων αλλαγών είναι η γεωπολιτική αναδιάρθρωση των Βαλκανίων. Η αλλαγή δηλαδή σε επίπεδο δομών, που προσδιορίζουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες. Στόχος είναι, προφανώς, η αλλαγή των δεδομένων ώστε να αποκλεισθεί σταθερά για το μέλλον η επιστροφή της Ρωσικής παρουσίας όταν η Ρωσία θα ανακάμψει από την αδυναμία στην οποία βρέθηκε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και ιδίως μετά την καταστροφική διακυβέρνηση Γιέλτσιν.

Τι μπορεί να περιλαμβάνει η αναδιάρθρωση αυτή; Προφανώς, ενίσχυση του μουσουλμανικού παράγοντα, που είναι εξ ορισμού ανταγωνιστικός στη Ρωσική Ορθόδοξη επιρροή. Κατά δεύτερο λόγο, αποδυνάμωση συγγενικών προς τη Ρωσία κρατών, όπως η Σερβία, και πολυδιάσπαση των Βαλκανίων, με την αυτονόμηση μειονοτήτων και εθνικών ομάδων.

c.       Κατά τρίτο λόγο, με την προώθηση μιας ορισμένης εκδοχής της «πολυπολιτισμικότητας» με στόχο τη σταδιακή υποκατάσταση των εθνικών δομών με «πολυπολιτισμικές» δομές, υποκείμενες σε διεθνή κέντρα εποπτείας, προστασίας και ελέγχου. Η επιδίωξη αυτή πρέπει να επισύρει ιδιαίτερα την προσοχή μας σε σχέση με την εθνική ασφάλεια της Βορείου Ελλάδος.

      Στόχος των «Πολυπολιτισμικών» Πολιτικών στα Βαλκάνια είναι το ίδιο το Εθνικό Κράτος, καταγγέλλει η Μάργκαρετ Θάτσερ

Μια ανέλπιστη και υπεράνω υποψίας καταγγελία για το στόχο των «πολυπολιτισμικών» πολιτικών στα Βαλκάνια, μας έρχεται από τη «σιδηρά κυρία» της Αγγλίας, την πρώην Πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ. Στο βιβλίο της «STATECRAFT, Strategies for a changing world:, στο κεφάλαιο «Βαλκανικοί Πόλεμοι», σελ. 282-283, η πρώην Βρετανίδα Πρωθυπουργός καταγγέλλει την «πολυπολιτισμική» πολιτική στα Βαλκάνια του Προέδρου Κλίντον και του Βρετανού Πρωθυπουργού Μπλερ. Η πολιτική αυτή, υποστηρίζει, επιδιώκει την εξάλειψη του εθνικού κράτους και της ίδιας της ιδέας της εθνότητας και την υποκατάστασή τους από πολυπολιτισμικές, πολυεθνικές δομές υπό τον έλεγχο διεθνών σωμάτων, όπως ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ.

Λέει συγκεκριμένα : «Αυτοί, (εννοεί ο Κλίντον και ο Μπλερ), είναι πεπεισμένοι ότι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει ο εθνικισμός να δημιουργεί πολέμους και ακρότητες - να το πούμε ωμά - είναι η εξάλειψη της ίδιας της ιδέας του έθνους (is to banish nationhood itself). Πιστεύουν ότι μόνο διεθνή σώματα - πολιτικά, στρατιωτικά και δικαστικά - είναι αξιόπιστα για τη διατήρηση αποδεκτών προτύπων συμπεριφοράς. Και όπως φαίνεται ότι θέλουν να μετατρέψουν την περιοχή των Βαλκανίων σ΄ ενός είδους ημιπροτεκτοράτου, με τη συμμετοχή του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ και της ΕΕ, έτσι θέλουν, ως απώτερο σκοπό, να επεκτείνουν τις πολυεθνικές προσεγγίσεις που θ΄ αναπτυχθούν εκεί και να τις εφαρμόσουν σε ολοένα και περισσότερα μέρη του παγκοσμιοποιημένου πλανήτη (global village)».

Πειραματικό πεδίο, λοιπόν, κατά τη Μάργκαρετ Θάτσερ, τα Βαλκάνια για την κατάλυση του έθνους και των εθνικών κρατών και την υποκατάστασή τους από παγκοσμιοποιημένες «πολυπολιτισμικές» δομές!

      Επανεγκατάσταση στην Ελλάδα μαζικών Μουσουλμανικών πληθυσμών, ογδόντα περίπου χρόνια μετά την ανταλλαγή πληθυσμών.

Σε ό,τι αφορά το δεύτερο, τα εθνικά δηλαδή προβλήματα που αντιμετωπίζει ακόμη η Ελλάδα, κατά πρώτο λόγο με την Τουρκία, πρέπει να λάβει κανείς υπ όψιν τα παρακάτω :

a.       Την επανεγκατάσταση στην Ελλάδα μεγάλων μουσουλμανικών πληθυσμών, περιλαμβανομένων πληθυσμών οι χώρες καταγωγής των οποίων έχουν στενές φιλικές σχέσεις με την Τουρκία (Πακιστάν, Μπαγκλαντές).

b.      Τη Βαλκανιοποίηση με τον τρόπο αυτό της Ελλάδος, με την έννοια της δημιουργίας στο έδαφός της μεγάλων μουσουλμανικών ομάδων και άλλων ξένων μειονοτήτων.

Η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα στα Βαλκάνια που δεν είχε στο έδαφός της σημαντικές εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες, πέραν της μικρής μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Από την άποψη αυτή, δεν αποτελούσε μέρος του Βαλκανικού προβλήματος. Επέτρεψε όμως, με τη λαθρομετανάστευση, να αποκτήσει και αυτή, ντε φάκτο, μια μεγάλη Αλβανική μειονότητα και επιπλέον πολλές άλλες αλλοεθνείς και αλλόθρησκες τριτοκοσμικές μειονότητες.

c.       Η επαπειλούμενη διάσπαση της εθνικής συνοχής της χώρας θα επέφερε επίσης κίνδυνο διασπάσεως της κοινωνικής συνοχής της χώρας. Λαμβάνοντας κανείς υπόψιν ότι το 20% του πληθυσμού είναι κάτω από το όριο της φτώχειας, αντιλαμβάνεται πόσο επικίνδυνο κοινωνικό μείγμα θα διαμορφωνόταν, εάν προσετίθετο σ΄αυτό και ένα άλλο τόσο περίπου ποσοστό νομίμων ήδη και παρανόμων μεταναστών (ο αριθμός τους εκτιμάται, με τους μετριότερους υπολογισμούς, σε 2,5 εκατ. περίπου).

d.      Η προϊούσα υπονόμευση των εθνικών δομών της χώρας με την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση με συνεχώς αυξανόμενο μάλιστα σήμερα τον παράγοντα των Ασιατών και Αφρικανών λαθρομεταναστών, τείνει να μεταβάλει σταδιακά την Ελλάδα από Ευρωπαϊκή χώρα και Ευρωπαϊκό πολιτιστικό σύνορο σε ενδιάμεσο Ευρω-Ασιατικό και Ευρω-Αφρικανικό χώρο.

Αντιλαμβάνεται κανείς τις συνέπειες μιας τέτοιας τάσεως. Όχι μόνο για την εθνική και κοινωνική συνοχή της χώρας αλλά και για τη συμμετοχή της στον σκληρό Ευρωπαϊκό πυρήνα, όπως φιλοδοξεί. Αντί να συγκλίνει προς τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο, όπως είναι, υποτίθεται, η στρατηγική της επιδίωξη, η χώρα κινδυνεύει να αποκλίνει και να εγκλωβισθεί σε ρόλο ενδιάμεσου χώρου. Λογικά έχει κάθε συμφέρον να αναδείξει και να αξιοποιήσει το ρόλο της ως Ευρωπαϊκού συνόρου.

e.       Η συγκρότηση σε Ελληνικό έδαφος, με την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και τις μαζικές στη συνέχεια νομιμοποιήσεις μεγάλων εθνικών και θρησκευτικών ομάδων, δημιουργεί σε προοπτική νέους πολιτικούς όρους. Οι ομφάλιοι λώροι μεταξύ των ομάδων αυτών, ιδιαίτερα των μουσουλμανικών και των χωρών καταγωγής τους, κατά το πλείστον, θα διατηρηθούν. Αντιλαμβάνεται κανείς τη σημασία που έχει αυτό εάν δει το ρόλο που διαδραματίζει π.χ. το Μουσουλμανικό Μειονοτικό Κόμμα στη Βουλγαρία. Ασκεί σταθερά ρυθμιστικό ρόλο για τον σχηματισμό κυβερνήσεως κατά τα τελευταία δέκα χρόνια. Μπορεί επίσης να δει το ρόλο της Τουρκικής ψήφου στη Γερμανία, που επηρέασε προσφάτως σημαντικά την οριακή ψηφοφορία μεταξύ των δύο υποψηφίων για την Καγκελλαρία.

      «Στασιωτικόν δε και το μη ομόφυλον, έως αν συμπνεύση» (Αριστοτέλης)

Ένα ερώτημα που τίθεται εκ των πραγμάτων, μετά ιδίως τις ταραχές στα προάστεια των Παρισίων, είναι ο κίνδυνος των ταραχών και εσωτερικών συγκρούσεων, με την απότομη αλλαγή του δημογραφικού ιστού, των κοινωνικών ισορροπιών και τη δημιουργία κάθε είδους προβλημάτων και αντιθέσεων.

Έχει πολύ ιδιαίτερη σημασία για την περίπτωση αυτή η διδασκαλία του Αριστοτέλη, ο οποίος, στο Ε΄ βιβλίο των «Πολιτικών» του, παράγρ. 1303, μιλώντας για τον κίνδυνο στάσεων και εσωτερικών ρήξεων σε μια πόλη, επισύρει την προσοχή στον κίνδυνο στάσεως από αλλοφύλους. Λέει συγκεκριμένα : «Είναι στασιωτικόν και το μη ομόφυλον μέχρι να αποκτήσει το ίδιο πνεύμα». Όπως, λέει, μια πόλη δεν γίνεται από τυχαίο πλήθος, κατά τον ίδιο τρόπο δεν γίνεται σε τυχόντα χρόνο. Για το λόγο αυτό, όσες πόλεις δέχθηκαν συγκατοίκους ή εποίκους, στις περισσότερες περιπτώσεις οι τελευταίοι εστασίασαν . Παράδειγμα οι Αχαιοί που συγκατοίκησαν με τους Τροιζηνίους τη Σύβαριν. Όταν οι Αχαιοί έγιναν περισσότεροι, εξεδίωξαν τους Τροιζηνίους. Από εκεί προήλθε και το άγος που βάραινε τους Συβαρίτες. Και στην πόλη των Θουρίων οι Συβαρίτες, που ήθελαν να έχουν το πλεονέκτημα, θεωρώντας ότι ήταν δική τους η χώρα, τελικά εξεδιώχθησαν από αυτούς, με τους οποίους συγκατοίκησαν. Και στο Βυζάντιο οι έποικοι εστράφησαν κατά των παλαιών πολιτών. Έγιναν όμως εγκαίρως αντιληπτοί και κατανικήθηκαν με μάχη !!

Ο Αριστοτέλης αναφέρει στη συνέχεια και πολλά άλλα παραδείγματα, που αφορούν μάλιστα Έλληνες «αλλοφύλους». Μόνη εξαίρεση ξένων αλλοφύλων από τα παραδείγματα που παραθέτει είναι εκείνο των Συρακουσίων. «Και οι Συρακούσιοι» λέει, «μετά την κατάλυση της τυραννίας, έκαναν πολίτες τους ξένους και τους μισθοφόρους. Αυτοί όμως εστασίασαν και ήλθαν σε μάχη με τους Συρακουσίους».

ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ

      Η ακολουθούμενη πολιτική και τι πρέπει να γίνει

Θα έλεγε κανείς ότι η Ελλάδα ακολουθεί μια παράδοξη πολιτική, η οποία βρίσκεται σε αντίφαση με την ιδιαίτερα εκτεθειμένη θέση που κατέχει και τα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

Ο πρώτος νόμος για τον έλεγχο, υποτίθεται, της λαθρομεταναστεύσεως ψηφίσθηκα το 1991. Ήταν ο νόμος 1975 και είχε ως τίτλο : «Είσοδος, Έξοδος, Διαμονή και Απέλαση Αλλοδαπών, διαδικασία για την αναγνώριση των προσφύγων και άλλα μέτρα».

Περιέργως όμως, κατά τα επόμενα χρόνια, αντί το κύμα των λαθρομεταναστών να ανακοπεί, πήρε, αντιθέτως, ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Είναι γνωστό ότι κατά την περίοδο αυτή, με αφορμή τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, ασκήθηκαν εξωτερικές πιέσεις στην Ελλάδα να χαλαρώσει την πολιτική της απελάσεως των λαθρομεταναστών που είχαν εισβάλει κατά κύματα στη χώρα, κυρίως Αλβανών.

Η χαλάρωση της πολιτικής της απελάσεως των παρανόμων, εκφράσθηκε με τα πρώτα Προεδρικά Διατάγματα που ακολούθησαν το νόμο του 1991. Τα διατάγματα 358/1997 και 359/1997 εγκαινίασαν το πρώτο πρόγραμμα νομιμοποιήσεως (το 1998).

Η χαλαρή αυτή πολιτική, που υποστηρίχθηκε έντονα από τα ΜΜΕ, κόμματα και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, με διεθνείς διασυνδέσεις, εκφράσθηκε στο νέο νόμο 2910 του 2001. Ο ίδιος ο τίτλος του Νόμου εκφράζει το νέο κλίμα : «Είσοδος και Διαμονή Αλλοδαπών στην Ελληνική Επικράτεια. Νομιμοποίηση και Άλλα Μέτρα». Η «απέλαση» που αναφερόταν ως στόχος στον προηγούμενο νόμο αντικαταστάθηκε από τη «νομιμοποίηση και άλλα μέτρα».

Ο νόμος αυτός εισήγαγε, παραλλήλως με τη νομιμοποίηση, και την οικογενειακή επανένωση, που γίνεται βεβαίως αναπόφευκτη όταν η νομιμοποίηση εντάσσεται όχι σε μια προοπτική προσωρινής εργασίας αλλά σε μια προοπτική μόνιμης διαμονής.

Με βάση το νέο νόμο, άρχισε και η θέσπιση συνοδευτικών μέτρων για την καταπολέμηση «του ρατσισμού και της ξενοφοβίας», που έγινε το μεγάλο τύμπανο για την ανάσχεση οποιασδήποτε κριτικής ή αντιδράσεως και οποιασδήποτε ουσιαστικής δημόσιας συζητήσεως για τους στόχους, τα όρια και τη λογική της υποτιθέμενης «μεταναστευτικής πολιτικής» η οποία στην ουσία ταυτιζόταν με την απλή νομιμοποίηση λαθρομεταναστών.

         Στην πραγματικότητα αντί να τίθενται στόχοι και όρια μιας πολιτικής και να οριοθετείται αυστηρά η λαθρομετανάστευση, με το νέο νόμο άνοιξε ένας κύκλος και εγκαινιάσθηκε μια πρακτική διαδοχικών νομιμοποιήσεων, με συνεχή μείωση των αναγκαίων προϋποθέσεων γι΄ αυτό. Το τελευταίο είχε ως αποτέλεσμα όχι, βεβαίως, την ανάσχεση της λαθρομεταναστεύσεως αλλά τη συνέχισή της και τη διεύρυνση του κύκλου των χωρών που την εκπέμπουν, με προεξάρχουσες τώρα χώρες της Ασίας και της Αφρικής.

      Νέος Νόμος το 2005

Η νέα Κυβέρνηση που διαδέχθηκε την Κυβέρνηση Σημίτη, έφερε στη Βουλή και ψήφισε νέο νόμο τον Αύγουστο του 2005. Ο στόχος του νόμου φαίνεται επίσης από τον τίτλο του : «Είσοδος, Παραμονή και Ένταξη Υπηκόων Τρίτων Χωρών στην Ελλάδα». Ο στόχος της «νομιμοποίησης» που είχε αντικαταστήσει την «απέλαση» στον αρχικό νόμο του 1991, αντικαταστάθηκε με τη σειρά του από την «ένταξη» που υποδηλώνει πολιτική εντάξεως των λαθρομεταναστών στην Ελληνική κοινωνία.

Αναρωτιέται κανείς γιατί ένας λαθρομετανάστης να μη δοκιμάσει την τύχη του στην Ελλάδα όταν με τόση ευκολία διανοίγεται μπροστά του η προοπτική για μόνιμη εγκατάσταση στη χώρα μας;

      Το Παράδειγμα της Αυστραλίας

Στο σημείο αυτό είναι σκόπιμο να αναφερθεί κανείς σε ένα περιστατικό που εξελίχθηκε στη μακρινή Αυστραλία. Ένα πλεούμενο σε πολύ κακή κατάσταση, ενοικιασμένο, προφανώς, από διακινητές λαθρομεταναστών και γεμάτο λαθρομετανάστες, κατευθύνθηκε, πριν τρία χρόνια, προς τις ακτές της Αυστραλίας.

Η τελευταία, αν και είναι μια χώρα μεταναστών και μια ήπειρος που έχει ακόμη μόνο 18 εκατ. κατοίκους, δεν ενέδωσε σε κάθε είδους διεθνείς πιέσεις για να δεχθεί, ως ανθρωπιστική χειρονομία, τους εξαθλιωμένους λαθρομετανάστες που βρίσκονταν στο πλεούμενο. Αντιθέτως, έστειλε το Ναυτικό της και δεν επέτρεψε στο σκάφος των λαθρομεταναστών να εισέλθει στα χωρικά της ύδατα. Με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ, δέχθηκε τελικά ο Καναδάς του λαθρομετανάστες.

Οι Αυστραλοί δεν είναι, βεβαίως,