To 1ον ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ για την ΕΥΡΩΠΗ και το ΒΥΖΑΝΤΙΟ και η ΙΔΡΥΣΗ του Π.I.B.N.E.Του εκδότου του www.Apodimos.com Ξενοφώντα Φαφούτη
Η Ένωση Ανταποκριτών Ελληνικού Τύπου του Εξωτερικού και το νεοσύστατο Πανευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Ερευνών (Π,Ι.Β.Ν.Ε.) συνδιοργάνωσαν το 1ον Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Η Συνείδηση της Ευρώπης και το Bυζάvτιoν ως πρώτη Ευρώπη και Ευρωπαϊκή Ταυτότητα». Το συνέδριο αυτό πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου στην Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και τελούσε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και του Δήμου της Αθήνας. Στην αρχή του υπήρξε ο χαιρετισμός της Δημάρχου Αθηναίων κας Ντόρας Μπακογιάννη και του Υφυπουργού Πολιτισμού κ. Πέτρου Τατούλη.
v Ένωση Ανταποκριτών Ελληνικού Τύπου του Εξωτερικού. Η Ένωση Ανταποκριτών Ελληνικού Τύπου του Εξωτερικού, είναι νομοθετημένη και αναγνωρισμένη από του έτους 1938, έχει συμβάλει θετικά εις την επικοινωνία και πληροφόρηση με την Ομογένεια. Κατά την μακρά πορεία της έχει πραγματοποιήσει πολλά συνέδρια δημοσιογραφικά και ημερίδες με Έλληνες Επιστήμονες του Εξωτερικού. Το 1980 με πρωτοβουλία της Ένωσης, πραγματοποιήθηκε το Α' Παγκόσμιο Συνέδριο Εξωτερικού. Το 1999 πραγματοποίησε το Α' Διαβαλκανικό Συνέδριο Τύπου Ελληνικού Τύπου και Μέσων Ενημέρωσης σε Σόφια και Θεσσαλονίκη. Πρόσφατα γιόρτασε τα 60 χρόνια της Ένωσης και αυτή η εορτή ήταν την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών. Έχει οργανώσει διαλέξεις με καλεσμένους Βουλευτές και Ευρωβουλευτές για την καλύτερη ενημέρωση των Ομογενών μας, σε θέματα Εθνικά και Ευρωπαϊκά.
v Το Πανευρωπαϊκό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Ερευνών (Π.I.B.N.E) που Ιδρυτής και πρόεδρος του είναι ο κ. Κωνσταντίνος Ν. Τσιρπανλής Ph., D., Th,D.
ü Κόμης της Μεσημβρίας - Μ. Ιππότης - Gr. Prior του Ελληνισμού Η.ΠΑ
ü Καθηγητής της Βυζαντινής Ιστορίας, Θεολογίας και Κλασσικών Σπουδών και αγίων Γραφών
ü (Ν.Y.U., S.U.N.Υ., UTS (1963 - 1997)
ü και εις την Ουκρανική Ορθόδ. Θεολογική Σχολή Αμερικής ('98-2000)
ü Πρόεδρος -Ιδρυτής του AMERICAN INSTITUTE FOR PATRISTlC - BYZANTlNE STUDIES, INC.
ü Εκδότης - Δ/vτής της ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ - ΒYΖΑΝΤIΝΗΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ (1981-)
ü της Εφημερίδος «ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ AMEPIKHΣ» (1969-)
ü Δρ. Λογοτ. και Επίτ. Πρόεδρος της «Παγκοσμίου Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνώv».
ü Τακτικό Μέλος της. Ένωσης Ανταποκριτών Ελλην. Τύπου του Εξωτερικού.
Έτσι με την εποπτεία του Προέδρου και Ιδρυτού του, των μελλών και φίλων του Π.I.B.N.E. θα προσπαθήσει να κάνει έργο την Πανευρωπαϊκή Μελέτη, Προώθηση και Καταγραφή ότι αφορά τα Θέματα του Βυζαντίου και του Νέοελληνισμού μέσα από τους σκοπούς του που «είναι καθαρά πολιτιστικοί, μορφωτικοί, ερευνητικοί επί επιστημονικού πεδίου, κοινωφελείς και εκπαιδευτικοί με κύριο χαρακτηριστικό την δια παντός τρόπου διάσωση πολιτιστικών αγαθών και την κοινοποίηση και προβολή αυτών σε ευρύτερο κοινό»
Το Συνέδριο άνοιξε ο πρόεδρος του Π.I.B.N.E. Δρ. καθηγητής Κωνσταντίνος Ν. Τσιρπανλής ανακοινώνοντας και την πρόσφατη ίδρυση του Πανευρωπαϊκού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Ερευνών που ξεκινά τη δράση του με το Συνέδριο αυτό. Επιμέρους θέματα ανάπτυξαν οι κ. κ. Ευάγγελος Μουτσόπουλος, ακαδημαϊκός, Θεοχάρης Προβατάκης, διευθυντής Υπουργείου Πολιτισμού, Δρ. Αθανάσιος Μελισσάρης, Dr. Τheodore DaInian, Δρ. Ευστράτιος Μαυρουδής, πρέσβης ε.τ, η Ρόδη Κράτσα, ευρωβουλευτής της Ν.Δ. και Ιωάννης Μάργαρης, δικηγόρος, τ. βουλευτής Ν.Δ. ενώ Συντονιστής ήταν ο κ. Βασίλειος Φίλιας, καθηγητής Κοινωνιολογίας, τ. πρύτανης Παντείου .
Περιλήψεις των Εισηγήσεων .
«Βυζαντινές Αντιδράσεις στη Στέψη του Καρολουμάγνου και οι σχέσεις του με την Αυτοκράτειρα Ειρήνη» . Του πρόεδρου του Π.I.B.N.E. Δρ. καθηγητής Κωνσταντίνος Ν. Τσιρπανλής
«Εξετάσθηκαν αι πολιτικαί και διπλωματικαί σχέσεις του Βυζαντίου μετά της Φραγκικής αυλής του Μεγ. Καρόλου ήδη από του 780 μέχρι και του 813, επί τη βάσει κυρίως των βυζαντινών πηγών, Θεοφάνους και του πατριάρχου Νικηφόρου (806, Επιστολή προς τον Πάπα Λέοντα), ως και των λατινικών πηγών, επιστολών, χρονικών του βασιλείου των Φράγκων ("Annales Regni Francorum", "La u rissenses", της βιογραφίας του Καρόλου υπό του Einhard, κλπ.).
Γενικά πορίσματα της παρούσης ερεύνης είναι ότι:
α) συμφώνως προς τα δεδομένα των τε ελληνικών και των λατινικών ή φραγκικών πηγών η πρότασις περί γάμου της αυτοκρατείρας Ειρήνης μετά του Καρόλου των Φράγκων προήλθεν αρχικώς εκ του τελευταίου και ουχί εκ της Ειρήνης ως ισχυρίζεται ο πολύς Bury.
β) Οι Βυζαντινοί ουδέποτε ανεγνώρισαν τον Κάρολον ως αυτοκράτορα, αλλά μόνον ως βασιλέα των Φράγκων, και τούτο λόγω περιστατικών πολιτικών κρίσεων και ωφελιμιστικών σκοπών. Η Βυζαντινή διπλωματία έναντι των Φράγκων κατά την υπό εξέτασιν περίοδον (780-813), έτι δε και μετά το 813, χαρακτηρίζεται μάλλον ως «τυχοδιωκτική» και «αλλοπρόσαλλος». Κρίσεις: Ιω. Μέγεντωρφ, Καθηγητού της Βυζαντινής Ιστορίας εις το Πανεπιστήμιον «FORDHAM» Y.: «Πολύ καλό φροντιστήριον, με αρίστη ανάλυση των πηγών και ενδιαφέροντα πορίσματα».
Προς Ενότητα της Πολιτιστικής Ευρώπης. Του ακαδημαϊκού κ. Ευάγγελου Μουτσόπουλου.
«Η διαδικασία πολιτιστικής ενώσεως της Ευρώπης άρχισε από την αρχαίαν Ελλάδα που παρέλαβε τον πολιτιστικό πλούτο της Ανατολής και τον ανύψωσε σε μεγαλοφυά πολιτιστικήν οντότητα, διοχετεύοντάς τον αργότερα στην Ρώμη, που, με τη σειρά της τον ώρθωσε σε πρότυπο οικουμενικό. Η σύγχρονη Ελλάς αναγνωρίζει την πολιτιστική της υπόσταση στη σημερινή ευρωπαϊκή κουλτούρα. Ενωμένη πλέον, η Ευρώπη ακολουθεί έναν δρόμο που της εξασφαλίζει πνευματικήν υπεροχή η οποία θα παίξει έναν ρόλο καθοριστικό αποτρέποντας κάθε τυχόν απευκταίαν παρέκκλιση από το πολιτιστικώς ορθόν κατά την επί θύραν πορεία της ανθρωπότητος προς παγκοσμιοποίησιν.»
Το Μήνυμα της Βυζαντινής Τέχνης στη Σύγχρονη Ενωμένη Ευρώπη. Του διευθυντού του Υπουργείου Πολιτισμού, κ. Θεοχάρη Προβατάκη,
«Η Βυζαντινή Τέχνη που είναι αυτοτελής, αδιαίρετη και αδιάσπαστη ως προς την έννοια και την ουσία της, εκφράζεται διαχρονικά με θαυμαστά έργα εικαστικών και διακοσμητικών τεχνών από τον Δ' ως τον ΙΕ' αιώνα.
Με ύφος σοβαρό και επίσημο παρακολούθησε όλες τις ιστορικές διαδρομές και εξελίξεις του χριστιανισμού διδάσκοντας ακόμη και σήμερα στη σύνθεση δημιουργίας παρεμφερών έργων, στο σχέδιο, στο χρώμα και την τεχνική. Τα έργα της συγκεντρώνουν στοιχεία, μαρτυρίες και γνωρίσματα από το κάλλος της Ελληνικής Κλασσικής Αρχαιότητας, από τη λαϊκή δύναμη και τη χάρη των ζωγραφικών έργων της Ανατολής και από τον χρωματικό πλούτο των Ανακτόρων της. Και είναι η Βυζαντινή Τέχνη τόσο σπουδαία και θαυμαστή ώστε η Ζωγραφική και η Αρχιτεκτονική της αναγνωρίστηκαν ως οι πλέον μακραίωνες τέχνες αφού κατόρθωσαν με ανασυνθέσεις, παραλλαγές και ανασυντάξεις να αφομοιώσουν την κληρονομιά της Ελληνικής αρχαιότητας να έχουν την πρωτοπορία εκατοντάδες χρόνια και να δημιουργήσουν αθάνατα έργα που συγκινούν και μεταρσιώνουν κάθε πιστό χριστιανό.
Αυτή λοιπόν τη Βυζαντινή Τέχνη, που είναι τέχνη των Ελλήνων η οποία ανοίγει τα πνευματικά μάτια των θεατών της και κατευθύνει τα βλέμματά τους προς το υπεραισθητό, προσπαθεί πολύ σύντομα να παρουσιάσει η ανακοίνωση αυτή και να απαριθμήσει τα στοιχεία εκείνα που σηματοδοτούν την αξία της και φανερώνουν τη διαχρονική προσφορά της. Παράλληλα είναι η τέχνη που κατά κοινή ομολογία, προσέφερε πολλά στη Δύση, μετέφερε την καλλιτεχνική δημιουργία στο Σλαβικό Βορρά όπου συνεχίστηκε η ζωγραφική Παράδοση και έδωσε στην Ανατολή τον εχθρό της εικονικής παράστασης. Είναι η ίδια τέχνη που από τον Ι' ως τον ΙΕ' αιώνα άπλωσε μπροστά στα μάτια των πιστών τα ωραιότερα σύνολα ψηφιδωτών και τοιχογραφιών που στο σύνολό τους αναπαριστάνουν τη Βασιλεία του Θεού που κράτος του έχει την Εκκλησία σαν μακρόκοσμο και για υπηκόους του Χριστού Παντοκράτορα το «κοινόν» των αγίων, των οσίων και των μαρτύρων της πίστεως.
Έχοντας, τέλος, ως αντικείμενο το Θεό και τον άνθρωπο, σταχυολογείται η ουσία και ο σκοπός της Βυζαντινής Τέχνης και παρουσιάζονται στοιχεία, αξίες, ιδιαιτερότητες και μαρτυρίες που αποτελούν συγχρόνως και το μήνυμά της στη σύγχρονη ενωμένη Ευρώπη.»
«Η Έννοια του Προσώπου στην Ενωμένη Ευρώπη». Του Θεολόγου – Ψυχολόγου δρ Ποιμαντικής Θεολογίας & Ψυχολογίας Δρ. Αθανάσιος Μελισσάρης, «Η ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι θέμα πολιτικό, οικονομικό νομισματικό είναι και μάλιστα πρώτα απ' όλα θέμα πνευματικό. Η ένωση της Ευρώπης αποτελεί για τους ευρωπαϊκούς λαούς μια αδήριτη ιστορική ανάγκη που έχει να αντιπαλέψει με τρεις συνισταμένες που συντελούν στην ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού οράματος. Είναι θέμα ζωτικής σημασίας η διατήρηση των εθνικών ιδιαιτεροτήτων εντός της Ενωμένης Ευρώπης, όχι μόνο γιατί αποτελούν τον πλούτο της, αλλά και γιατί λειτουργούν ως αναχώματα της ισοπεδωτικής υποκουλτούρας πού τείνει στις μέρες μας να υποκαταστήσει τον πολιτισμό.
` Η μοναδικότητα που κομίζει η πολιτιστική ιδιοπροσωπία των ευρωπαϊκών κρατών πρέπει να διαφυλαχθεί ως αναφαίρετη συνεισφορά στο παγκόσμιο πολιτιστικό γίγνεσθαι. Πρόκειται για συλλογικά μορφώματα της μοναδικότητας του προσώπου. Στο θέμα των διαφόρων θρησκειών, το Βυζάντιο, ως πολυπολιτισμική κοινωνία, θα μπορούσε να εμπνεύσει τους θιασώτες του οράματος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, για την ακρίβεια όσους από εκείνους επιθυμούν την ενότητα των ευρωπαϊκών λαών χωρίς την σύνθλιψη των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων.
Δεν εισηγούμαστε εδώ κάποια μηχανική αναπαραγωγή του Βυζαντινού μοντέλου στην σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα, αλλά μια πηγή έμπνευσης εγνωσμένης ισορροπίας ανάμεσα στην ενότητα και την ποικιλία.»
«Βυζαντινή διπλωματία (η διπλωματία του Βυζαντίου)». Του πρέσβη ε.τ, Δρ. Ευστράτιου Μαυρουδή.
«Διπλωματία, το έργο του διπλωμάτη, η διαχείριση των εξωτερικών υποθέσεων ενός κράτους (κυβερνήσεως), που εκφράζεται και περιλαμβάνει την εκπροσώπηση, τη διαπραγμάτευση, την ενημέρωση-πληροφόρηση και την προστασία των εθνικών συμφερόντων, αλλά και αυτών των υπηκόων (προξενικά καθήκοντα). Καταγράφεται σε κάποια μορφή, έστω πρωτόγονη σε κοινωνίες ή ομάδες που ήλθαν σε επαφή μεταξύ τους. Στην κοινή γλώσσα (και σε όλες τις γλώσσες) διπλωματία σημαίνει επίσης την ανειλικρίνεια, την κρυψίνοια, τη διπροσωπία. Χαρακτηριστικά ο Γκένσερ, ΥΠΕΞ των γερμανικών κυβερνήσεων Σμίτ και Κόλ έλεγε με χιούμορ ότι η διπλωματία αποτελεί το δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο, που όπως το πρώτο, δηλαδή η πορνεία, δεν είχε ποτέ καλή φήμη. Αυτό οφείλεται, συν τοις άλλοις, στη μυστική διπλωματία που εθεωρήθη συνυπεύθυνη για το Α' Π.Π. Και ασφαλώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε πιο μοντέρνες μορφές. Τονίζεται ότι η εξωτερική πολιτική (καλή ή κακή) καθορίζεται από την κυβέρνηση και απλά εφαρμόζεται από τους διπλωμάτες, που είναι οι «συνήθεις ύποπτου».
Στο θέμα μας. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής της και προς αντιμετώπιση των εχθρών και διατήρηση των φίλων της σε όλα τα μήκη και όλα τα πλάτη εμφορείται από πολιτικό ρεαλισμό. Χρησιμοποιεί, εκτός από τα όπλα, τη διπλωματία. Ο ρόλος της γίνεται πιο ενεργός, απαραίτητος στο μέτρο που η πολιτικοστρατιωτική ισχύς της χώρας περιορίζεται, μειώνεται. Ούτως ή άλλως η Κωνσταντινούπολη προτιμά να αποφεύγει τους δαπανηρούς (ή αβεβαίας εκβάσεως) πολέμους, χρησιμοποιώντας άλλα «ειρηνικά» μέσα, μεταξύ των οποίων τη διπλωματία. (Αυτό διαπιστώνεται και στις ημέρες μας. Οι «ισχυροί» χρησιμοποιούν τα όπλα και οι «αδύνατοι» προσφεύγουν στη διπλωματία).
Σχετικά με τις διεθνείς σχέσεις και το πρωτόκολλο στην Ανατολική Αυτοκρατορία πολύτιμες πληροφορίες περιέχονται στα έργα του αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Ίου του Πορφυρογέννητου (913-959) «περί βασιλείου τάξεως» και της πριγκιπίσσης Άννης Κομνηνής (1081-1118) «Αλεξιάς». Σύμφωνα με τα κρατούντα στην εθιμοτυπία (εθιμοταξία) οι ξένοι πρέσβεις (ή απεσταλμένοι) διαβιούν υπό επιτήρηση και ποικίλους περιορισμούς. Απαγορεύεται -χωρίς έγκριση--- οι επαφές με «τρίτους» ή το λαό. Οι μετακινήσεις τους (συνοδευόμενες) πραγματοποιούνται σε προκαθορισμένους τόπους, εκκλησίες, ανάκτορα, μνημεία, λουτρά. Υψίστη τιμή αποτελεί η ακρόαση από το (μεγαλοπρεπέστατα ενδεδυμένο) αυτοκράτορα. Γονυκλισίες, ενώ ο θρόνος ανυψώνεται με μηχανικά μέσα για να τονισθεί η αυτοκρατορική «υπεροχή». Παράλληλα προς εντυπωσιασμό τίθενται σε λειτουργία μηχανικά «παιχνίδια». Επιχρυσωμένα δένδρα στα κλαδιά των οποίων κελαηδούν και φτερουγίζουν (μηχανικά) πουλιά, χρυσοί δε λέοντες βρυχώνται και κινούν τις ουρές τους. Φιλοφροσύνη και τιμή του αυτοκράτορος αποτελεί η επίδειξη θησαυρών ή αγίων λειψάνων. Και ιδιαίτερα εύνοια, η πρόσκληση σε (πλουσιοπάροχο) γεύμα (ή συμπόσιο), ενίοτε με μουσικές, θεατρικές ή ακροβατικές εκδηλώσεις.
Το Βυζάντιο ασκεί πολιτική και διπλωματία «μεγάλης δυνάμεως» (κοσμοκράτειρας) με την ανάλογη οικονομική υποστήριξη. Διαθέτει μάλιστα άρτιο κατασκοπευτικό δίκτυο και οργανωμένο σύστημα πληροφοριών. Χαρακτηριστικά της βυζαντινής διπλωματίας αναδεικνύονται η επιδεξιότης, η ευελιξία, η καχυποψία, η υπεροψία, η αποτελεσματικότης, οι ηγεμονιστικέςκυριαρχικές φιλοδοξίες και ασφαλώς ο προσαρμοστικός ρεαλισμός. Μέθοδοι, «μέσα», χρησιμοποιούνται οι καλά προετοιμασμένες και σκληρές διαπραγματεύσεις, παράλληλα με δωροδοκίες, εξαγορές, πολιτικές του «διαίρει και βασίλευε», καταβολή ή απαλλαγή από φόρους ή αποζημιώσεις, επεμβάσεις στα εσωτερικά, υποκίνηση κινημάτων και ανταρσιών, μηχανορραφίες. Χωρίς να ξεχνάμε την απονομή τίτλων και αξιωμάτων (π.χ. ο τσάρος της Γεωργίας Γεώργιος 20ς ονομάζεται «κουροπαλάτης», δηλ. προϊστάμενος των υπηρεσιών του παλατίου, «ψιλός» τίτλος). Τους γάμους π.χ. η ανιψιά του Ιωάννου Τσιμισκή Θεοφανώ παντρεύεται με το γιο του Γερμανού αυτοκράτορος Όθωνος 1ου. Τέλος, η ιεραποστολική δράση, που δεν περιορίζεται στα Βαλκάνια, την Αν. Ευρώπη, την Αν. Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, αλλά επεκτείνεται από τον Καύκασο και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Αιθιοπία και τη Σαχάρα. Σκοπός, η πρωτοκαθεδρία του αυτοκράτορος στη διεθνή σκηνή. Η επιβολή του πολιτικού, θρησκευτικού και πολιτιστικού συστήματος στον κόσμο. Ο αυτοκράτορας έχει φιλοδοξίες «πλανητάρχου».
Ο αυτοκράτωρ είναι πολιτικός και πνευματικός ηγέτης. Ομοίως, εκπρόσωπος ενός τρόπου, μιας φιλοσοφίας ζωής, ενός πολιτισμού, μιας κουλτούρας. Οι ηγεμόνες της Σερβίας και της Βουλγαρίας είναι «τέκνα» του. Οι ηγέτες της Βενετίας, της Γένοβας, ο βασιλεύς της Αγγλίας «φίλοι» του. Οι τοπικοί άρχοντες «υποτελείς» του. Οι αρχηγοί των βαρβάρων «δούλοι» του.
Πρέπει να τονισθεί, τέλος, ότι οι πνευματικές επιδράσεις σε όλους τους τομείς, η πολιτισμική ακτινοβολία της Κωνσταντινουπόλεως, όπως είναι γνωστό τοις πάσι, επεκτείνονται σε γεωγραφικές περιοχές πολύ ευρύτερες από την επικράτεια. Κυριολεκτικά μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Και αυτό επιτυγχάνεται, συν τοις άλλοις, χάρις στη βυζαντινή διπλωματία, που παρά τις κριτικές, επετέλεσε άριστα το έργο της. Γιατί και σήμερα ο όρος «βυζαντινή διπλωματία», παρά τις όποιες επιφυλάξεις, συνδέεται με την αποτελεσματικότητα και το ρεαλισμό. Και ρεαλισμό έχει ανάγκη σήμερα ο πλανήτης.»
«Η Συνείδηση της Ευρώπης και το Bυζάvτιoν ως πρώτη Ευρώπη και Ευρωπαϊκή Ταυτότητα». Του τ. βουλευτή Ν.Δ δικηγόρου κ. Ιωάννη Μάργαρη.
«Από των αρχαίων χρόνων, από τα Ομηρικά και εντεύθεν, μέχρις επ' εσχάτων, ο ανέκαθεν Ελληνισμός, πάντοτε άλκιμος και εύελπις. Προμηθεϊκός, σε θέρμη και φωτισμό, και Οδυσσειακός σε αναζητήσεις νέων ορίζοντων και περιπετειώδης, υπήρξεν ο προμαχώνας του Ευρωπαϊσμού και του Χριστιανισμού! Όπως και μεγάλος Ρωμαίος συγγραφέας επιγραμμάτισε γράφοντας: «... Οι Έλληνες με τη νίκη τους κατά των Περσών στη Σαλαμίνα έδωσαν την πρώτη νίκη στη Δύση κατά της Ανατολής ...». Αλλά και πέραν τούτου υπήρξεν Προμηθεϊκός, ο καθόλου Ελληνισμός! Πυρφόρος και φωτοδότης! Για τον Ευρωπαϊκό, μεσαιωνικό και αναγεννησιακό πολιτισμό!
Με το ξέσπασμα των ερίδων και των Βασιλικών ανταγωνισμών στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μεταξύ των ηγεμονευόντων, από τον 1ον – 3ον αιώνα μ.Χ. στην τελική φάση, με τις αλληλοδιάδοχες ήττες των ανταγωνιστών του - και ιδία εν τέλει την ήττα του Μαξεντίου, Βασιλέως του Δ. Ρωμαϊκού Κράτους, επεκράτησε ο Μέγας Κωνσταντίνος. Ο ιδρυτής και δημιουργός της Ελληνοβυζαντινής Αυτοκρατορίας, της ονομασθείσης αρχικά και Νέας Ρώμης.
Και η πιο μακρόβια και ηγεμονική αυτοκρατορία του Ελληνοβυζαντινού και Χριστιανικού Ελληνισμού (επί μία χιλιετηρίδα), αποτέλεσε σταθερά και ακαταμάχητα τον κρατερό προμαχώνα της, μετά ταύτα εκχριστιανιθείσης, Ευρώπης! Από τις εξ ανατολών και εκ του νότου, βαρβαρικών και νομαδικών Λαών, επιδρομές!
Μετά δε την τελική και άκρως τραγική πτώση της, από τον ιστορικό φθόνο, των Φράγκων και Ρωμαίων, και από την εχθροπάθεια των κυριαρχουμένων, από το φανατικό καθολικό Παπισμό (λόγω και του θρησκευτικού σχίσματος τον 11ου αι. μ.Χ.).»
