Άρθρο της συνεργάτου του www.apodimos.com Χρύσας Οικονομάκη

Ένα μεγάλο πρόβλημα παρουσιάζεται στον πολιτισμικό Χάρτη της Ελλάδος όσον αφορά την ελληνική μουσική παράδοση, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουμε τα ακούσματα και τις μουσικές από προέρχονται και εάν είναι συνέχεια της Ελληνικής Μουσικής.

Η μουσική του σήμερα, ένα κράμα εθνοτήτων και παραδόσεων......…

Φαίνεται ότι οι ιδέες έχουν στερέψει και πως οι δημιουργοί έχουν παραδώσει τα όπλα στα χέρια της τεχνολογίας, στο νέο πολύ-μίξερ, γνωστό ως Η/Υ .

Λένε ότι μπορεί ο γάμος να θεωρείται πλέον ντεμοντέ, όμως αυτό δεν εμποδίζει τους μουσουργούς να «παντρεύουν» την μουσική παράδοση της πατρίδας τους με την μουσική παράδοση άλλων χωρών. Τρανταχτό και επίκαιρο παράδειγμα άλλωστε, είναι η αναζωπύρωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων! Μετά τους μεγάλους σεισμούς που κλόνισαν τα θεμέλια της Ελλάδας και της Τουρκίας και με πέπλο την ελληνοτουρκική φιλία, οι Έλληνες ανακάλυψαν έναν νέο παράδεισο, πλούσιο σε καταναλωτικό κοινό! Τι σύγκριση θα μπορούσε να κάνει κανείς μεταξύ της Τούρκικης και της Ελληνικής αγοράς. H Eλληνική αγορά μοιάζει με βότσαλο στον ωκεανό μπροστά στην απύθμενη Τουρκία, που ήρθε να δώσει την απάντηση στο κορεσμένο ελληνικό «πελατολόγιο».

Δεν είναι μόνο ότι ο έλληνας έχει βαρεθεί τα πολυφορεμένα ακούσματα που του επιβάλλουν. Πρόκειται για μια απλή αριθμητική πράξη: οι πωλήσεις του εκάστοτε έλληνα τραγουδοποιού αυξάνονται τώρα σε…....., απόρρητο ποσοστό !!!

Για να περάσει όμως το ελληνικό ρεπερτόριο στην τούρκικη αγορά, έπρεπε να προσαρμοστούν τα ελληνικά τραγούδια στις ακουστικές και ρυθμικές προτιμήσεις της γειτονικής μας χώρας. Πετάξαμε λοιπόν τα ελληνικά δεδομένα μέσα στον υπολογιστή, δώσαμε εντολή να γίνει ο «γάμος» με τα τούρκικα δεδομένα και ιδού ! Ένα έντονο μουσικό στυλ γεννήθηκε, μια ελληνική παρουσία στα χρώματα της Τουρκίας.

Οι τούρκοι μουσουργοί συμφώνησαν σε αυτή την επέκταση και όχι χωρίς όφελος. Άπλωσαν τα φτερά τους στην ελληνική αγορά, αυξάνοντας τις πωλήσεις τους στα ελληνικά εδάφη που είναι από καιρό έτοιμα να δεχτούν την τούρκικη κουλτούρα, αφού εδώ και χρόνια ο έλληνας χορεύει στον ρυθμό της. Εξάλλου η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, αυξάνει τα ποσοστά της Τουρκίας και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης. Έτσι έχουμε τούρκικα άσματα με γαλλικό στίχο και μια γενική προβολή της τούρκικης κουλτούρας σε όλη την Ευρώπη. Ασφαλώς αυτός θα είναι ο στόχος της Τουρκίας και όχι η «ποταπή» για τα τούρκικα δεδομένα ελληνική αγορά….... ;

Αυτά συμβαίνουν στα λαϊκά στρώματα των δυο χωρών. Στην ελαφριά λαϊκή μουσική συναντάμε άλλα συνοικέσια. Οι τραγουδιστές αυτού του είδους πάντοτε προσπαθούσανε να προσελκύσουν τις νεαρές και μεσαίες ηλικίες. Έτσι κλίνανε πότε προς το λαϊκό στυλ και πότε προς την ποπ μουσική.

Κι αφού στέρεψε το κέφι του κόσμου για το ένα ή το άλλο στυλ, τώρα το «πολύ-μίξερ» ανέλαβε να συνδυάσει τον ελληνικό στίχο με την ηλεκτρονική μουσική, με στόχο, όχι μόνο να τραβήξει την προσοχή του νεοέλληνα, αλλά να μπορέσει επίσης να πουλήσει την πραγματεία του στην Ευρωπαϊκή αγορά . Αυτός δεν είναι ο στόχος όλων ;

Όμως γιατί να είμαστε εμείς η μοναδική χώρα που για χάρη των πωλήσεων νοθεύουμε υπέρμετρα την μουσική μας παράδοση την στιγμή που θα έπρεπε τώρα ειδικά να τονώσουμε την ελληνική μας υπόσταση και να βγάλουμε προς τα έξω την μουσική χροιά της χώρας μας ; Σε μια εποχή που το πρόσωπο της Ελλάδας αλλοιώνεται σε όλους τους τομείς εμείς επιλέγουμε τον εύκολο δρόμο ;

Η έντεχνη ελληνική μουσική κυλάει σε υπόγειους ρυθμούς. Οι μελωδίες ρέουν νωχελικές, ο ρυθμός χαλαρώνει, κυριαρχεί μια αφαιρετική τάση των ήχων και φτιάχνει μια ατμόσφαιρα μουσικής φαγητού. Φωνές κλαψιάρικες μουρμουρίζουν σουρεαλιστικά τετράστιχα και άντε να βρεις το δίκιο σου εσύ, ο μέσος ακροατής !!! Βυζαντινές μελωδίες χαράζονται στις χορδές μια άρπας, όργανα ορχηστικά γεμίζουν τα κενά της δημιουργίας και κλείνει το τραγούδι με μια έντονη απορία που κανείς δεν έκανε τον κόπο να την αναλύσει .

Στην συμφωνική μουσική πάλι, οι ακροατές αντιμετωπίζουν άλλο ένα δράμα, αφού οι συνθέτες δοκιμάζουν τα όρια των ήδη υπαρχόντων οργάνων. Για χάρη της οργανογνωσίας καταστρέφουν το μελωδικό άκουσμα ενώ η παρουσία της ορχήστρας θυμίζει θέατρο του παραλόγου .

Τι άλλο θα δούνε τα μάτια μας ακόμα δεν το ξέρω. Θα κλείσω όμως με ένα παλιό συμπέρασμα: πολιτισμός χωρίς δημιουργούς είναι πολιτισμός που φθείρεται στον χρόνο.